archives

Duitsland, september 2009

Een middelbare school in Berlijn moet islamitische leerlingen in de gelegenheid stellen in een aparte ruimte te bidden. Dat heeft de rechter dinsdag bepaald in een door een 16 jarige leerling aangespannen rechtszaak.
Volgens de rechter garandeert de Duitse grondwet 'niet alleen de innerlijke vrijheid om te geloven of niet te geloven, maar ook de vrijheid om uiting te geven aan dat geloof. Van een vrome moslim niet worden verlangd dat hij alleen buiten schooltijd bidt'.
De rechtbank raadpleegde een islamdeskundige die stelde dat het voor moslims belangrijk is vijf maal per dag te bidden. Een woordvoerder van het hof zei dat de uitspraak gevolgen heeft voor andere gelovige scholieren in vergelijkbare situaties.

Trouw, 29 september 2009

Golfstaten, september 2009

Via de vliegvelden van Chennai en New Delhi worden duizenden minderjarige meisjes naar de Golfstaten gevlogen om de seksuele behoeften die na ramadan tot grote hoogte zijn gestegen, te bevredigen. De meisjes reizen op valse papieren waarop ze als volwassene staan geregistreerd, onder het mom dat ze familie in de Golf gaan bezoeken.
Kinderhandelaar Ashraf Khan vertelt dat het zoeken naar meisjes zo’n drie maand voor het eind van de ramadan begint. Hij verdient zo’n 40.000 roepie per meisje. Hij geeft toe dat 70% van de meisjes onder de achttien is. Als de meisjes eenmaal in Dubai of andere Golfstaten zijn, worden hun papieren afgepakt en zijn ze volledig overgeleverd aan de vrouwenhandelaren.
In de Golfstaten zijn alle bars tijdens ramadan gesloten. Direct na de ramadan komen er grote aantallen meisjes naar de Golfstaten.

Hotklix, 21 september 2009

België, september 2009

Vlaams Parlementslid voor Groen! Luckas van der Taelen, schrijft in een artikel in De Standaard over de Brusselse wijk waar hij vlak bij woont. Hij beschrijft de buurt bij het Zuidstation als een getto, waar zijn dochter nooit meer heen gaat omdat ze er altijd wordt uitgescholden. Er zijn, aldus Van der Taelen in de wijk ‘dubbelgeparkeerde auto's, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privé-domein komt’.
Van der Taelen werd uitscholden toen hij er iets van zei dat hij bijna werd omvergereden. Een andere keer werd hij door een jonge Noord-Afrikaan in het gezicht gespuwd.
Van der Taelen benoemt de jonge Noord-Afrikanen als ‘rebels without a cause die zich altijd verongelijkt en te kort gedaan voelen. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de fout van iemand anders: van de overheid, van de racistische Belgen. Binnen hun eigen families blijven de jonge mannen onaantastbaar. Toen de politie in Molenbeek een jongen oppakte, organiseerde de vader meteen een betoging omdat zijn zoon 'nog geen appel zou stelen'’.
Een dochter van Marokkaanse vrienden heeft een Belgisch vriendje. Met hem gaat ze nooit uit in de wijk, omdat ze meteen wordt nageroepen.'Belge' is een populair scheldwoord.
Van der Taelen schrijft ook over de jonge Noord-Afrikaanse vrouwen: ’jonge vrouwen alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk. En zeker niet in de cafés: daar worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een medewerkster van de gemeente er een koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt dat ze er niet moest op rekenen om bediend te worden. Als ik de Merode-wijk binnenfiets, dan weet ik dat ik tot ver voorbij het Zuidstation niet één vrouw op een caféterras zal zien’.

Standaard, 29 september 2009